Pochwała tramwaju zastępczego
Linia 78 nie ma własnych fanów, przystanków-pomników ani piosenek. Ma za to coś, czego „ósemka” nie miała od lat: domowników, którzy co rano patrzą na rozkład z uwagą sapera.
Kiedy 5 października zawieszono „ósemkę”, w naszym domu zapanowało to, co socjologowie nazwaliby kryzysem rutyny, a rodzice – po prostu nerwami o 6:39. Tramwaj, który przez lata był tak oczywisty jak kawa, nagle zniknął z rozkładu, a jego miejsce zajęła liczba, której nikt wcześniej nie znał: 78.
Zastępcze linie mają w Krakowie złą prasę. Kojarzą się z objazdami, tłokiem i tym specyficznym uczuciem, że jedzie się „nie swoją” trasą. A jednak 78 robi rzecz zaskakującą: zmusza do planowania. Ktoś musi wieczorem sprawdzić zastępstwa w Edupage, ktoś inny – czy na Zakopiańskiej nic się nie wykoleiło (20 października się wykoleiło), a jeszcze ktoś – czy rano będzie 4 stopnie i trzeba ciepłej warstwy. W efekcie nigdy nie wiedzieliśmy o porannym dojeździe tak dużo jak teraz.
Jest w tym lekcja szersza niż komunikacyjna. Miasto, które przebudowuje węzeł przy Bagateli, i rodzina, która przebudowuje poranek, robią w gruncie rzeczy to samo: na chwilę godzą się na gorzej, żeby potem było lepiej. Problem w tym, że miasto zwykle nie mówi, kiedy będzie to „potem”. MPK pisze „do odwołania” – formuła równie urzędowa, co niepokojąca.
Dlatego mam jeden apel, raczej do magistratu niż do motorniczych: podawajcie daty. Nawet orientacyjne. W najbliższy weekend ZTP pokaże, że potrafi zaplanować 34 linie specjalne do 25 cmentarzy z dokładnością do minuty. Skoro można tak precyzyjnie na Wszystkich Świętych, to można też powiedzieć licealistce, która co rano wsiada do tramwaju na Borku Fałęckim, kiedy wróci jej „ósemka”.
A do tego czasu – szacunek dla 78. Nikt jej nie kocha, ale wszyscy na nią czekają.